Imdb Titanic

Imdb Titanic Adolf Grimme Awards, Germany (1992)
"History" Die tödlichen Fehler der Titanic (TV Episode ) on IMDb: Movies, TV, Celebs, and more. "Nicht ohne meinen Anwalt" Der Titanic-Teddy (TV Episode ) Goofs on IMDb: Mistakes, Errors in geography, Spoilers and more. Titanic: die einzig wahre Geschichte () on IMDb: Movies, TV, Celebs, and more. With Oliver Kalkofe, Peter Rütten. Titanic 2 - The return. Directed by Sebastian Richter, Andreas Voigt. A small crew films Leipzig They interview factory workers, young people, a former journalist, a Redskin and. "Achterbahn" Titanic - Noch einmal (TV Episode ) on IMDb: Movies, TV, Celebs, and more. Letztes Jahr - Titanic Awards and Nominations.

User Reviews. User Ratings. External Reviews. Metacritic Reviews. Photo Gallery. Trailers and Videos. Crazy Credits.
Alternate Versions. Rate This. An unhappily married couple struggle to deal with their problems while on board the ill-fated ship.
Director: Jean Negulesco. Available on Amazon. Added to Watchlist. Ba-ba-ba Ba-Barbara Stanwyck! Cruise Ships Movies. Use the HTML below.
You must be a registered user to use the IMDb rating plugin. Won 1 Oscar. Another 2 nominations. Edit Cast Complete credited cast: Clifton Webb Richard Ward Sturges Barbara Stanwyck Julia Sturges Robert Wagner Gifford Rogers Audrey Dalton Annette Sturges Thelma Ritter Maude Young Brian Aherne Captain E.
Smith Richard Basehart George Healey Allyn Joslyn Earl Meeker James Todd Sandy Comstock Frances Bergen Madeleine Astor William Johnstone Edit Storyline Unhappily married and uncomfortable with life among the British upper crust, Julia Sturges takes her two children and boards the Titanic for America.
Edit Did You Know? Trivia Jean Negulesco's last black-and-white feature. The band played it on their instruments, but passengers were all rushing about.
No one stood and sang. Quotes Richard Sturges : Finish your coffee, Julia. Then, we'll take a little walk around the deck while I tell you what I think of you.
Julia Sturges : I have no interest in what you have to say, and I'm in no hurry to finish my coffee. Was this review helpful to you?
Volgens ooggetuigenberichten waren sommige doorgangen ook tijdens de ramp gesloten. Passagiers zouden via de buitentrappen naar de andere dekken kunnen komen, maar de meeste passagiers van de derde klas gingen op het laatste moment naar het dek, toen bijna alle reddingssloepen waren vertrokken.
Dat kwam door de slechte informatieverstrekking op het schip. Een alarmsysteem, of ander communicatiemiddel om de passagiers tijdig te waarschuwen, ontbrak.
Bovendien beschikte de eerste klas over veel personeel dat de passagiers kon waarschuwen en naar het sloependek begeleiden.
In de derde klas was de bemanning lang niet zo omvangrijk, en veel passagiers werden daar pas wakker omdat ze haast uit hun bed vielen door het hellen van de Titanic.
Toch was de communicatie ook in de tweede klas slecht ten opzichte van de eerste klas. Ongetwijfeld hadden de passagiers uit de hogere klassen een bevoorrechte positie; maar niettemin bevonden zich onder de slachtoffers ook de vier rijkste mannen aan boord.
De beroemdste overlevende was Bruce Ismay , de directeur van de White Star Line, die met de opvouwbare reddingssloep C gered werd.
Hij wist zichzelf in veiligheid te brengen, terwijl hij waarschijnlijk een belangrijke bijdrage had geleverd aan de ramp.
De personen die daarover uitsluitsel hadden kunnen geven zijn echter allen omgekomen: kapitein Smith, de stuurlieden Murdoch en Moody, die ten tijde van de aanvaring op de brug aanwezig waren, Thomas Andrews als vertegenwoordiger van de werf Harland and Wolff , en alle werktuigkundigen en technici op de Titanic.
In New York berichtten de ochtendkranten van 15 april slechts over het feit dat de Titanic tegen een ijsberg was gevaren.
De Carpathia kwam op 17 april aan in de haven van New York. Op pier 54 stonden ruim Anderen, waaronder de Belgische zangeres Mathilde Pede , werden door hulpverleners opgevangen.
In totaal werden lichamen gevonden door de MacKay Bennett. Later werden nog 22 lichamen geborgen door twee andere schepen, zodat het totaal op komt.
Ook deze werden naar Halifax gebracht, waar de overledenen werden overgedragen aan hun nabestaanden of verder getransporteerd naar een andere bestemming.
Toen op 24 april de Olympic zou vertrekken uit Southampton, gaven de stokers te kennen dat ze niet meer op een schip wilden varen dat niet over een toereikend aantal reddingssloepen beschikte.
Direct na de ondergang van de Titanic volgde van 19 april tot 25 mei een zeventien dagen durend onderzoek van de Amerikaanse Senaat waarbij meer dan 82 getuigen van de scheepsramp werden ondervraagd.
Uit de onderzoekingen werd geconcludeerd dat de Titanic met een te hoge snelheid door het gevaarlijke water had gevaren, dat in de reddingssloepen slechts plaats was voor de helft van de opvarenden, en dat de Californian die ten tijde van de ramp in de buurt was niet te hulp kon schieten omdat haar marconist op dat moment sliep.
Deze resultaten leidden tot een lange lijst van nieuwe voorschriften. Na de ondergang van het schip moest voor iedere opvarende een plaats beschikbaar zijn in een reddingssloep, en zou voor vertrek onderzocht moeten worden of dat ook echt zo was.
Verder moeten schepen sindsdien continu een marconist beschikbaar hebben. In de literatuur over de ramp van de Titanic worden namen genoemd van mannen die er in het bijzonder verantwoordelijkheid voor droegen.
Ismay werd ervan beschuldigd dat hij kapitein Smith zou hebben overgehaald geen vaart te minderen, om op die manier te demonstreren dat de Titanic sneller was dan de Olympic , zodat hij een nieuw record kon vestigen.
Ismay verklaarde later dat hij slechts als een normale passagier op het schip is geweest, [23] maar overlevenden herinnerden zich gesprekken tussen Ismay en kapitein Smith over de snelheid van het schip en over ijswaarschuwingen.
Wat het onderwerp van de discussie tussen beide heren was doet in principe niet ter zake, het maakt de verantwoordelijkheid van de kapitein er niet minder om.
Er zijn geen andere redenen waarvoor kapitein Smith zou kunnen worden berecht. Alleen dat hij de ijswaarschuwingen negeerde en op bijna maximale snelheid bleef varen valt hem zonder twijfel aan te rekenen.
Na onderzoek bleek echter dat kapitein Smith geen nalatigheid kan worden verweten, omdat zijn gedrag in die tijd normaal was op snelle stoomschepen.
Zelfs de kapiteins van de belangrijkste concurrenten gaven toe net zo te handelen als ze in dezelfde situatie waren terechtgekomen.
In die tijd werd gedacht dat wanneer men een gebied met ijsbergen betrad, het van belang was om dit gebied zo snel mogelijk te verlaten.
Hierdoor werd doorgaans geen snelheid geminderd. Het besluit van kapitein Smith wordt nu gezien als een inschattingsfout bij de nachtelijke zichtbaarheid van de ijsbergen ten tijde van de ondergang van de Titanic.
Het was die nacht redelijk helder, maar vanwege de nieuwe maan betrekkelijk donker. Het was windstil en de zee was spiegelglad, zodat geen golven te zien waren die zich tegen de ijsbergen aanklotsten.
Het ijsveld zelf was veel groter en verder uitgestrekt naar het zuiden dan voorgaande jaren. De enorme afmetingen van de ijsbergen waren niet precies bekend; pas na de ramp werd de International Ice Patrol opgericht die plaats en beweging van de ijsbergen in kaart bracht en deze informatie doorgaf aan de schepen.
Ook heeft Smith de Titanic niet roekeloos op volle snelheid laten varen, hij wilde alleen zijn vertraging in Southampton wegwerken en op tijd in New York aankomen.
Twee van de 29 ketels stonden niet aan. De bij de ondergang omgekomen eerste stuurman William MacMaster Murdoch werd verweten dat hij na het zien van de ijsberg verkeerd zou hebben gehandeld, omdat hij de Titanic naar bakboord stuurde en de scheepstelegraaf op Vol achteruit had gestaan toen vierde stuurman Boxhall de brug opkwam.
Het machinebevel zou de uitwijkmanoeuvre hebben uitgesteld. Deze kritiek komt echter niet overeen met de besturing van een zo groot schip, want dan had Murdoch daar bij zijn bevel rekening mee gehouden; op de uitwijkmanoeuvre kon het om technische redenen geen invloed hebben.
Alleen al het omschakelen van de machines bij normale snelheid op zee duurt 20 seconden. Bovendien waren de werktuigkundigen die de machines bestuurden niet in de directe omgeving van de regulateur , waardoor nog meer tijd verloren ging.
Tussen de havens van Queenstown en New York lag een dagenlange reis, waarin gewoonlijk helemaal geen bevel werd gegeven, en bovendien was er ander werk voor de technici.
Zelfs als wordt aangenomen dat het uitstel tien seconden duurde, was er te weinig tijd om te voorkomen dat het schip de ijsberg zou raken. Een ander bewijs dat de machines niet achteruit liepen vormt het ontbreken van trillingen.
Het in volle vaart omschakelen naar de achteruit zou enorme trillingen in en rondom het schip tot gevolg hebben, die echter niet gerapporteerd werden door overlevenden.
Het is overigens, gezien het omschakelen van de machines, niet realistisch dat Murdoch probeerde uit te wijken met behulp van de machines, terwijl het voldoende was om alleen de linkerschroef van het schip in zijn achteruit te zetten; om uit te wijken waren twee bevelen nodig.
Dat betekent dat de machines in korte tijd twee keer moesten omschakelen. Zoals te zien is op de situatieschets hiernaast "Draaicirkel" , is de draaicirkel van het achterschip groter dan aan de boeg, in het geval van de Titanic bijna 23 meter.
Was het schip slechts naar bakboord gestuurd, dan had het over de gehele lengte de ijsberg geraakt. Om dat te voorkomen moest het op tijd naar stuurboord draaien.
Het achterschip draaide van de ijsberg weg zie afbeelding "Uitwijkmanoeuvre". Murdoch heeft dus ten tijde van de aanvaring in korte tijd een deels succesvolle uitwijkmanoeuvre uitgevoerd.
Toch wordt verondersteld dat Murdoch beter niets had kunnen ondernemen, behalve de machines te stoppen. Als de Titanic frontaal tegen de ijsberg was gevaren, zou de schade veel erger zijn geweest, maar zou deze wel beperkt zijn gebleven tot de voorste 30 meter van het schip.
In het ergste geval zouden de voorste drie compartimenten zijn volgelopen met water, maar dat zou geen verdere nadelige gevolgen hebben gehad, omdat het schip zelfs met vier volgelopen compartimenten kon blijven drijven.
Hooguit zou een groot aantal bemanningsleden in hun hutten bij de boeg omkomen. Maar Murdoch was door het ontbreken van enige manier tot afstandsmeting niet in staat vast te stellen dat de afstand tussen de ijsberg en het schip te kort was om succesvol uit te wijken.
Onder die omstandigheden zou hij zeker niet besloten hebben tegen de ijsberg aan te varen en daarmee een deel van de bemanning te doden.
Een laatste punt van kritiek op Murdoch dat vaak genoemd wordt, is dat hij de waterdichte schotten niet direct had moeten sluiten.
Door de hoeveelheid water in de boeg zou deze te snel zijn gezonken, wat weer bijdroeg aan het zinken van de Titanic. Afgezien van het feit dat Murdoch niet kon weten welke delen van de Titanic beschadigd waren en wat daarvan de gevolgen zouden zijn, is het sluiten van de deuren een standaardprocedure, omdat het er op een gegeven moment te laat voor kan zijn.
Water in onbeschadigde delen van een schip laten stromen is in ieder geval uitgesloten; het druist in tegen alles wat een zeeman in zijn opleiding leert.
Geen scheepsontwerper houdt ook rekening met een dergelijk extreem scenario. Desondanks is het vanwege de discussie onderzocht met computer- en modelsimulaties.
Daaruit bleek dat het openlaten van de deuren fataal zou zijn geweest: het schip zou niet alleen 40 minuten eerder zijn gezonken, de evacuatie van de passagiers zou ook sterk bemoeilijkt zijn geweest, door het uitvallen van de elektriciteit in de maanloze nacht.
Kapitein Lord werd ervan beschuldigd de Titanic niet op tijd hulp te hebben verleend, want de lichten van de Californian zouden vanuit de in nood verkerende Titanic zichtbaar zijn geweest.
Het staat echter niet vast dat die lichten inderdaad van de Californian afkomstig waren, omdat het moeilijk is de toenmalige positie van de schepen precies te bepalen.
De Titanic zonk tien zeemijl ruim achttien kilometer zuidoostelijker van de positie die werd doorgegeven via de noodoproep, zo is gebleken na de ontdekking van het wrak.
Hoe precies de verklaring van de Californian over die positie is, is niet meer te achterhalen. De getuigenissen van de bemanning van de Californian spreken elkaar tegen.
Wel gaven ze allen aan dat tijdens die nacht een schip in zuidelijke richting te zien was, hoewel maar enkelen het aanzagen voor een groot passagiersstoomschip.
Ook waren vuurpijlen boven of achter het schip te zien. Het schip leek zo dichtbij te zijn, dat kapitein Lord beval met morse contact te zoeken met het schip.
Dat bevel was vergeefs, omdat de marconist van de Californian rond die tijd sliep. Ook was de reikwijdte van de radioapparatuur niet optimaal.
Het enige schip dat rond Lord meende dat het schip niet over een radio beschikte slechts een beperkt aantal kleinere schepen was met deze nieuwe techniek uitgerust en zag geen reden zijn marconist wakker te maken.
Resumerend resteren twee mogelijkheden:. Ook wanneer kapitein Lord niet in staat zou zijn geweest de mensen op de Titanic te helpen, blijft zijn gedrag merkwaardig.
Zijn bemanningsleden hadden in totaal acht vuurpijlen gezien, en Lord had geen reactie gekregen op de morsetekens die hij had laten zenden.
Als excuus daarvoor kan gelden dat in geen algemene voorschriften bestonden over het gebruik van noodsignalen en dat allerlei soorten vuurpijlen en fakkels als signaalteken gebruikt werden.
In de zomer van was Robert Ballard aan boord van het Franse onderzoeksschip Le Suroit die gebruik maakte van een side scan sonar om het wrak van de Titanic te vinden.
Niet voor iedereen was bekend dat deze reis werd gefinancierd door de Amerikaanse marine. Naderhand was Ballard vrij de Titanic te zoeken. De Knorr arriveerde op 22 augustus op locatie en liet de Argo te water.
De Argo was een ROV geschikt voor diep water. Het plan van Ballard was de Argo heen en weer te "vegen" boven de zeebodem, niet op zoek naar een schip, maar naar resten.
Veel Titanic -experts hadden lang gedacht dat terwijl het schip zonk, er veel resten naar beneden zouden komen. In de vroege ochtend van 1 september werden veranderingen opgemerkt aan de zeebodem.
Aanvankelijk zagen ze gaten, alsof het kraters waren van inslagen. Uiteindelijk zagen ze een ketel en later de romp zelf. Ze hadden niet veel tijd het wrak te onderzoeken, aangezien de Knorr voor andere expedities gepland stond, maar zijn faam was nu verzekerd.
Aanvankelijk wilde Ballard de exacte locatie geheimhouden, om te voorkomen dat van het schip geroofd zou worden, aangezien hij het als een graf beschouwde.
Op 12 juli keerde Ballard terug om de eerste uitgebreide studie van het schip te maken. Deze keer had Ballard de Alvin bij zich, een kleine onderzeeboot die zeer diep kon duiken met een kleine bemanning.
De Alvin had Jason Junior bij zich, een ROV die door kleine openingen paste om zo binnen in het schip te kunnen kijken. De eerste duik die ruim twee uur nodig had beneden te komen had last van technische problemen, maar de daaropvolgende duiken waren succesvol.
Hierbij konden gedetailleerde foto's worden genomen. Drie grote scheepsdelen boeg, een middenstuk van ongeveer 20 meter en het achterste gedeelte liggen op de zeebodem, omgeven met andere scheepsresten.
Tussen de boeg en het achterste gedeelte liggen over een lengte van meter nog meer resten. De boeg is, met uitzondering van de brug, relatief goed gespaard gebleven.
De imposante kroonluchters in de grote zalen van de eerste klas zijn nagenoeg intact, net als borden, spiegels en houten panelen aan de muren. Voor de rechtbank wordt tot op heden gestreden voor de rechten op de wrakstukken.
Een van de delen van de Titanic is tentoongesteld in het scheepvaartmuseum in Greenwich , Engeland, andere stukken worden in Frankrijk bewaard.
In totaal zijn objecten van de Titanic geborgen. De lidstaten van deze conventie zijn er nu aan gebonden het wrak te beschermen tegen vernieling en plundering, en de resterende stoffelijke overschotten met waardigheid te behandelen.
Een onbekend aantal onderzoekers is sinds de ontdekking naar het gezonken schip afgereisd om een bodemkaart van de restanten te maken.
Er zijn ruim De ontdekking van het wrak wierp tevens nieuw licht op hoe de Titanic gezonken was. Alle films en documentaires over de ramp gemaakt voor de ontdekking van het wrak tonen dan ook hoe het schip nog helemaal compleet onder water verdwijnt.
De bacterie kreeg de naam Halomonas titanicae. Een van de grootste onbeantwoorde vragen is de grootte en plaats van de lekken die de aanvaring met de ijsberg heeft veroorzaakt.
Het eerste lek bevond zich in het voorste gedeelte van de romp, net onder de waterlijn. De twee volgende zaten op gelijke hoogte naast elkaar in het eerste vrachtruim en hadden een lengte tussen de 1,2 en 1,5 meter.
De druk die daarbij werd uitgeoefend, zorgde ervoor dat een deel van de ijsberg werd afgebroken, waardoor het volgende lek van 4,6 meter lengte door een lager gelegen deel van de ijsberg werd veroorzaakt.
Ook hierbij brak een stuk ijs af, waardoor de twee laatste lekken nog verder onder de waterlijn lagen.
De voorlaatste was ongeveer 10 meter lang en liep door van vrachtruim 2 tot ver in vrachtruim 3. De druk was hierbij zo hoog, dat zelfs de 0,5 meter verderop gelegen waterdichte gang voor de stokers werd beschadigd en snel volstroomde met water.
Het laatste lek was met 13,7 meter het langste, en liep door ketelruim 6 en het voorste gedeelte van ketelruim 5. Rond het draaipunt van de Titanic , in het schot tussen de ketelruimten 5 en 6, was eveneens schade toegebracht, waarschijnlijk veroorzaakt door de druk die werd uitgeoefend tijdens het draaien van het schip.
Na een analyse van de schade, aangevuld met computerberekeningen, ontstond de volgende maatverdeling van de lekken:.
Hoewel geen bouwkundige mankementen werden aangetroffen, wekte het materiaal waarmee de Titanic werd vervaardigd de nodige interesse.
Materiaalgerelateerde onderzoeken op het staal waaruit de Titanic was opgebouwd toonden aan dat onder bepaalde temperaturen sprake was van een redelijke "zachtheid" op de plaatsen waar het schip in aanraking kwam met de ijsberg.
Harzke, die onderzoek deed naar het materiaal waarmee de Titanic werd vervaardigd. Toch wordt deze theorie in twijfel getrokken. De veranderingen aan het staal konden namelijk ook door de heersende omstandigheden in de diepzee zijn ontstaan.
De bouwtekeningen van de Titanic en de Olympic laten zien dat in beide schepen dezelfde staalplaten zijn gebruikt. De Olympic was tot de sloop 24 jaar in dienst geweest en had meerdere oorlogen en aanvaringen overleefd.
Daarnaast werd in de scheepsbouw overal ter wereld hetzelfde soort staal gebruikt, en er bestaan nog schepen die toen zijn gebouwd. Een bekend voorbeeld is de in in Newcastle gebouwde ijsbreker Krasin , die tot eind jaren in dienst was en in een museumfunctie heeft gekregen in Sint-Petersburg.
Pas na de Tweede Wereldoorlog werden nieuwe bouwmaterialen gebruikt, waardoor de modernere schepen van dezelfde grootte veel lichter zijn dan vroeger.
Een tweede mogelijke zwakte van de Titanic vormden de klinknagelverbindingen tussen de staalplaten. Na de ondergang van het schip bleek dat de klinknagels die in de boeg van het schip waren gebruikt van een minder goede kwaliteit waren dan de klinknagels elders in het schip.
Men had bij de bouw een speciaal toestel gebruikt om stalen klinknagels te bevestigen. Dit toestel kon men niet in de boeg plaatsen, dus moest men de klinknagels hier handmatig aanbrengen.
Om dit makkelijker te maken gebruikte men smeedijzeren klinknagels, versterkt met een substantie, die slak werd genoemd.
Direct na de aanvaring tussen de Olympic en de Hawke in september , verklaarde Edward Wilding, na een onderzoek van de schade die de Olympic had opgelopen, dat hij een nieuwe, verbeterde methode had ontwikkeld voor het verbinden van de staalplaten en dat hij zou proberen deze methode bij toekomstige schepen toe te passen.
De klinkgaten in de 25 jaar later gebouwde Queen Mary werden, ondanks de hoge kosten die het met zich meebracht, volgens deze methode geboord, waardoor het schip steviger was.
Experts gaan ervan uit dat waarschijnlijk zelfs de moderne, gelaste staalplaten ook geen stand zouden kunnen houden bij een dergelijke aanvaring met een ijsberg.
Volgens hem blijkt uit archieven van de havenbrandweer in Southampton dat er een kruipvuur was in de kolenbunker, en had dit de kapitein ertoe aangezet, ondanks het gevaar voor ijsbergen, sneller te gaan varen.
Het schip voer als gevolg daarvan echter met een ongekende snelheid, waardoor het onmogelijk was de ijsberg op tijd te ontwijken.
Essenhigh meent dat de leiding van de Titanic wist dat het schip geen snelheidsrecords kon breken, en dat dan ook niet de reden was dat men sneller ging varen.
Het schip was daar namelijk niet voor gebouwd. Het is lange tijd onduidelijk geweest wanneer de Titanic precies doormidden gebroken is en of dit doormiddenbreken van het schip heeft bijgedragen aan de ondergang, of dat het een gevolg van de ondergang was.
Daarom startte de televisiezender History Channel in samenwerking met het Woods Hole Oceanographic Institution in een nieuwe expeditie naar het wrak.
Verrassend was de ontdekking van twee delen van een dubbele bodem met een lengte van ongeveer 18 meter.
Deze werden ontdekt aan de hand van twee kimkielen , die aan weerszijden van de wrakstukken zaten en nog onder de rode verf zaten, waaruit men kon concluderen dat de dubbele bodem van stuur- tot bakboord liep.
Gebaseerd op de gemaakte videobeelden kon worden vastgesteld dat beide bodemstukken aan elkaar pasten. Bij een wetenschappelijke benadering van de wrakstukken heeft men getracht na te gaan hoe het schip precies doormidden is gebroken.
Men neemt aan dat het achterschip met een draaihoek van 15 tot 20 graden boven het water omhoog stak en vanwege de enorme belasting op dat moment van het hoofddeel afbrak.
Bij het wrak is te zien dat bij het breukgedeelte het dek naar beneden is getrokken en dat geen onbeschadigde delen zijn te vinden.
Hierop werd een vervolgonderzoek gestart en daarbij ontstond de theorie dat het achterschip al begon te breken toen het ongeveer 11 graden boven het water hing.
Het schip begon daarop in de richting van de kiel doormidden te breken. De kiel voorkwam dat het achterschip meteen afbrak.
Door de ontstane scheuren in de Titanic kwam nu veel meer water naar binnen, wat het zinkproces versnelde. Aan het breukgedeelte drukte de onder water gelegen boeg tegen de boven water gelegen achtersteven, waardoor het dek aan dit breukgedeelte samengedrukt werd, zoals vandaag de dag bij de boeg van de Titanic nog te zien is.
Op het moment dat het voorschip verder het water in werd getrokken, verbond alleen de kiel van de Titanic beide scheepsdelen met elkaar.
Doordat de kiel de enorme belasting niet meer kon dragen, brak het schip doormidden. Daarbij werden de gevonden delen van de dubbele bodem door hetzij het achterschip, hetzij het voorschip van de Titanic meegezogen naar de bodem van de oceaan.
De manier waarop de bemanning van de Titanic begon aan de evacuatie laat zien dat zij niet hadden gedacht dat het schip zo snel zou zinken.
Men ging waarschijnlijk uit van een constante zinksnelheid. Door het doormiddenbreken zonk het schip echter sneller, doordat de ontstane scheuren veel meer water binnen lieten dan de beschadigingen die het schip had opgelopen tijdens de aanvaring met de ijsberg.
Hoewel de ondergang van de Titanic een van de meeste beschreven, besproken en verfilmde scheepsrampen is, is deze ramp met ruim doden niet de grootste in de geschiedenis van de moderne scheepvaart.
Er zijn op zijn minst drie grotere scheepsrampen bekend:. Toch vinden tijdens oorlogen vaak nog grotere scheepsrampen plaats. Passagiersschepen kunnen daarbij voor duizenden soldaten en burgers als transport gebruikt worden, bijvoorbeeld voor evacuatie uit een door de vijand ingenomen gebied.
Er kunnen dan wel meer dan De grootste rampen in deze categorie voltrokken zich alle drie tijdens de Tweede Wereldoorlog :. Op 30 januari stierf Michel Marcel Navratil , een van de twee Titanic-wezen en de laatste mannelijke overlevende van de ramp.
Op 6 mei overleed Lillian Gertrud Asplund , de laatste overlevende die zich nog iets van de scheepsramp herinnerde, op jarige leeftijd in haar woonplaats Worcester in het Amerikaanse Massachusetts.
Haar vader en drie broers, onder wie een tweelingbroer, kwamen bij de ramp om het leven. Zij, haar moeder Lillian en een jongere broer overleefden het drama.
Onder de stukken waren een origineel kaartje voor de reis met de Titanic , dat Op 31 mei overleed de laatste overlevende van de ramp.
Het ging om Elizabeth Gladys Dean , die op het moment van de ramp 2 maanden oud was. Op 15 april was het precies jaar geleden dat de Titanic zonk.
In Belfast is het Titanic Quarter opgeknapt. Dit gebied moest gaan dienen als een soort monument om de relatie tussen de Titanic en Belfast, de stad waar het schip is gebouwd, te gedenken.
Ook kwam de film Titanic van regisseur James Cameron op 5 april opnieuw in de bioscopen, ditmaal in een stereoscopische driedimensionale uitvoering.
Een horlogemaker uit Zwitserland heeft een reeks horloges vervaardigd waarin staal van de Titanic zit verwerkt. De horloges, die bijna dollar per stuk kosten, zijn in de symbolische oplage van stuks vervaardigd.
De Duitse marineschilder Willy Stöwer was een van de kunstenaars die de ondergang van de Titanic als onderwerp voor zijn creaties had gekozen. Zijn schilderij Untergang der Titanic , dat een maand na de ramp klaar was, werd een van de bekendste werken over de Titanic.
Omdat Stöwer nauwelijks achtergrondinformatie over de ramp had plaatste hij de zinkende Titanic in een zee vol ijsbergen.
Een tweede, kleinere fout is dat hij uit de vierde schoorsteen rook liet komen, terwijl deze schoorsteen niet bedoeld was om verbrandingsgassen uit te stoten.
Tegenwoordig is vooral de hedendaagse schilder Ken Marschall bekend als Titanic -specialist, mede omdat hij kleuren hanteert, in tegenstelling tot veel andere kunstenaars.
De ramp met de Titanic is het onderwerp geweest van veel romans die de fictieve gebeurtenissen beschrijven aan boord van het schip.
De eerste boeken waarin het zinken van de Titanic wordt beschreven, verschenen binnen een paar maanden na de scheepsramp. Tweede Officier Lightoller en passagier Jack Thayer schreven boeken waarin zij over hun ervaringen vertellen.
Anderen, waaronder Walter Lord voor zijn bekende boek A Night to Remember , deden onafhankelijk onderzoek en namen interviews af, om te beschrijven wat zich aan boord van het schip afspeelde.
De novelle Futility van Morgan Robertson uit , die 14 jaar voordat de Titanic zonk werd geschreven, bevat veel overeenkomsten met de scheepsramp uit Vanwege het geringe aantal reddingsboten komen hierbij veel mensen om het leven.
Zowel de Titan zelf als de gebeurtenissen die zich afspeelden, tonen veel overeenkomsten met de ondergang van de Titanic , waardoor het zelfs vandaag de dag nog vragen opwekt.
In schreef Clive Cussler de roman Licht de Titanic! Raise the Titanic , die ook verfilmd werd. Hoewel het een overwegend fictieve film is, geeft het een goede, waarheidsgetrouwe indruk van de scheepsramp uit Daarnaast is het schip in de film een tot in detail uitgewerkte kopie van de echte Titanic en vertonen sommige personages zoals Margaret Brown en de kapitein sterke gelijkenissen met de echte personen.
De film bevat ook beelden van het echte wrak. Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie. RMS Titanic in Bij het ontbreken van fotografisch materiaal is vooralsnog niet duidelijk of dit daadwerkelijk het geval is.
British Broadcasting Corporation 5 februari Geraadpleegd op 16 mei Naamruimten Artikel Overleg. Weergaven Lezen Brontekst bekijken Geschiedenis.
Gebruikersportaal Snelcursus Hulp en contact Donaties. Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente koppeling Paginagegevens Deze pagina citeren Wikidata-item.
Wikimedia Commons Wikiquote. Harland and Wolff , Belfast. Verenigd Koninkrijk. Algemene kenmerken. Eerste klasse : , Tweede klasse : Derde klasse : Totaal Locatie van het wrak.
Titanic Atlantische Oceaan: locatie. William MacMaster Murdoch. Charles Herbert Lightoller. Francis William Norman O'Loughlin.
Eerste officier is geen gebruikelijke benaming in het Nederlands. Nadat de boeg rond Saved from the Titanic. Verloren film met in de hoofdrol Dorothy Gibson , een van de echte overlevenden van de ramp.
Werd 29 dagen na de ramp uitgebracht. Mime Misu. Ook bekend als Der Untergang der Titanic. Een stomme film geproduceerd in Duitsland.
Werd lange tijd als verloren beschouwd maar in dook er toch nog een kopie van op. De eerste lange Deense speelfilm. Tevens de eerste verfilming van de ramp waarin een liefdesrelatie tussen twee mensen aan boord van de Titanic een belangrijk deel uitmaakt van de plot.
Dit zou in latere verfilmingen een vast onderdeel worden. Het schip heet in de film SS Roland , maar de ramp is overduidelijk gebaseerd op die van de Titanic.
De film werd verboden in Noorwegen. Franklin Dyall Madeleine Carroll. Een zeer gefictionaliseerde en aangepaste versie van het verhaal. Werd geproduceerd in drie talen: Engels, Duits en Frans.
Werner Klingler Herbert Selpin. Sybille Schmitz Hans Nielsen. Een nazipropagandafilm, met een voor de film erbij verzonnen Duitser als de protagonist en de Britten aan boord als schurken.
A Night to remember. Roy Ward Baker. Naar het boek van Walter Lord. Het scenario is van Eric Ambler. The Unsinkable Molly Brown. Amerikaanse musicalfilm over het leven van Molly Brown , waaronder haar reis aan boord van de Titanic.
James Darren Robert Colbert.
2 KOMMENTARE
Ich kann empfehlen, auf die Webseite vorbeizukommen, auf der viele Artikel in dieser Frage gibt.
die sehr gute Mitteilung